Aan alle mensen zeg Ik, Mijn leven is oneindig eeuwig volkomen volmaakt, de volkomen gelukzaligheid van Mijn Goddelijke wezenlijkheid, het eeuwig ware Zijn, en dat is eeuwig oneindig onveranderlijk de waarheid. In jullie allemaal is Mijn leven volkomen zuiver en volmaakt aanwezig. Aan jullie mensen heb Ik de vrijheid gegeven om in die vrijheid tot Mijn volkomen zuivere, volmaakte leven te komen en voor altijd de gelukzaligheid te ervaren van Mijn leven, terwijl je het eigen besef te bestaan hebt en behoudt.

Want Ik wilde Mijn onvoorwaardelijke, onbaatzuchtige liefde in die ware gelukzaligheid graag delen met wezens die gelijkend op Mij zelfstandig uit Mij levend zijn. En Ik schiep de aarde met alles erop en eromheen en Ik schiep jullie, de mens, en gaf jullie de vrijheid, zodat jullie in je vrijheid en het besef te bestaan, in waarheid die onvoorwaardelijke, onbaatzuchtige liefde met Mij zouden delen, zodat jullie voor altijd net zo gelukkig zouden zijn.

Om jullie vrijheid te kunnen waarborgen, was het nodig om jullie de eigen vrije keus te geven tussen het leven Die Ik Ben en het tegenovergestelde van Mijn leven, wat geen leven is. Want buiten het leven Die Ik Ben bestaat er geen leven. Daardoor is het zo, dat wanneer een mens ervoor kiest niet gelijk het leven Die Ik Ben te zijn, hij niet werkelijk leeft, slechts als een schaduw is, door Mijn toelating. Mijn leven is het oneindig onveranderlijk heldere, zuivere licht, en alleen in Mijn licht is Mijn ware Leven. In dit licht is Mijn onveranderlijke, onvoorwaardelijke, onbaatzuchtige liefde en uit Mijn liefde schijnt Mijn licht in ieder mens.

Alleen, de eerste mens verduisterde Mijn licht in hem door te kiezen voor het tegenovergestelde van leven. En Mijn liefde weerhield Mij ervan de mens te vernietigen en in Mijn liefde legde Ik de verantwoordelijkheid voor het in zijn vrijheid doen en laten van de mens. En toen de tijd daarvoor rijp was kwam Mijn liefde in de mens Jezus Christus op de aarde, en Hij voldeed aan Zijn verantwoordelijkheid en nam van alle mensen in alle tijden alle afdwalingen van wat niet Mijn leven is weg, en weerstond daarvoor de eeuwige dood, door volkomen in waarheid en liefde te blijven in alle opzichten. Zo kreeg Mijn liefde Mijn onveranderlijk, oneindig eeuwige Goddelijke Macht en Kracht. En Daarmee is de mens in zijn vrijheid gered voor het eeuwig gelukzalige leven.

En nu juist is het in zijn vrijheid aan de mens om in Mijn licht uit Mijn liefde, Mij, Jezus Christus, te volgen, door steeds weer in alle omstandigheden voor Mijn ingevingen in het hart te kiezen. Maar vergis je niet, want door Mijn liefde zijn wel alle mensen voor het eeuwig ware gelukzalige leven gered, maar vanwege de vrijheid van de mens blijft er altijd nog de keus aan de mens tussen werkelijk leven, waarheid, onvoorwaardelijke, onbaatzuchtige liefde leven en het tegenovergestelde daarvan. Daarom, kom in je hart in Mijn liefde, kom in Mijn licht, luister naar Mijn ingevingen en volg die, want dat is voor alle mensen de Enige Weg tot het eeuwig ware gelukzalige leven.

Mijn liefde
is Mijn levend woord in jou,
Mijn levensstroom vol licht en warmte,
jouw levensbloed,
die elk moment jouw zijn ontsluit
en tot bewustzijn brengt,
steeds nieuw je grenzen openbreekt,
zich meedeelt in verbondenheid aan al wat is,
en in ontstoken gloed
terugkeert in Mijn Hart.

Het letterwoord is echo slechts,
een bovenkleed dat meegroeit met de stroom.
Daarom, al is zijn geest zich steeds gelijk,
zich telkens toch vertolkt in nieuwe klanken.

Wie enkel maar dit woord zou zien,
het niet ervaart als deur naar 't stille leven,
en in zich opneemt als een vreemd geluid,
verstikt daardoor zichzelf
en wat aan leven nog voorhanden is,
geraakt nog meer gevangen.
Wat meest van binnen is,
komt eerst
en geeft gestalte aan wat buiten is.

Daar lk, de Liefde,
nog steeds in alles 't eerste leven ben,
geef lk en Liefde ook alleen
aan uiterlijke vorm de maat.

Pieter

Ina, een goede bekende van mij, kwam te vallen en brak daardoor haar heup. Ze kon niet meer terug naar haar eigen woning. We hebben vlakbij een verzorgingshuis, dat heet Het Hoge Heem. Daar wilde ze graag naartoe, maar daar was geen plek vrij. Daarom kwam ze in Aalsmeer in een verzorgingshuis, omdat daar nog wel plaats was. Ze werd daar helemaal depressief. Ik ging iedere week met de bus naar haar toe. Op een gegeven moment zegt ze tegen mij, ik kan net zo goed dood gaan, want ik zie het niet meer zitten. Ik zeg, Ina, zullen we de Heer vragen om een mooie kamer in Het Hoge Heem, waar jij zo graag naartoe wilt? Ze zegt, ja, doe dat maar. Ze had er weinig geloof in. Ik bad, ach Heer, Ina voelt zich hier niet thuis en ze is zo verdrietig. Wilt u een kamer voor haar regelen in Het Hoge Heem? Nou, binnen veertien dagen kwam haar dochter bij mij aan de deur en zegt, Mijn moeder heeft een kamer gekregen in Het Hoge Heem. Geweldig, zeg ik, daar hebben we zo voor gebeden! Nou, die kamer die ze kreeg, was de mooiste daar, en ze was zo gelukkig!

Gerda

Kinder- en jeugdjaren
Ik ben geboren in Schiedam in een gemengd gezin, mijn moeder kwam uit Nederlands Indië en mijn vader was een Hollandse soldaat. Schiedams bijnaam was overigens Zwart Nazareth, hoe leuk is dat! Opgegroeid ben ik in een dorpje ten noorden van Schiedam. We waren katholiek en gingen zondags naar de kerk. We waren met drie kinderen toen mijn vader stierf door een ongeluk bij de NS, waar hij werkte. Mijn moeder was de enige “bruine” in het dorp en wij waren de enige bruine kinderen. We hebben daar echter nooit last van gehad in het dorp. Ik hoorde nergens bij, voor de Hollandse kinderen was ik te bruin en voor de Indische kinderen was ik te lang. Voor de kerk is alles gebeurd wat gebruikelijk was, de eerste communie, het vormsel en de plechtige hernieuwing van de doopbeloften. Ik ben, zoals dat nu heet, hoogbegaafd. Maar de meester op school deed daar niets mee en zei, doe maar gewoon met de anderen mee. Dat maakte dat ik niet helemaal mezelf was.

De studententijd
Mijn moeder kwam uit een andere wereld en bleef alleen achter met de drie kinderen. Ze was heel streng, zij hield zich met de opvoeding sterk aan wat hoorde en niet hoorde. Ook daardoor kon ik niet helemaal mezelf zijn. Mijn moeder wilde dat ik arts zou worden of op zijn minst medisch laborante. Zij was helemaal idolaat van artsen en katholieke geestelijken, zij werd opgevoed door de nonnen. Ik ging na de basisschool naar het atheneum. Maar zoals ik het gewend was, ik kon als dorpskind bij iedereen binnenlopen, kwam ik in een heel andere situatie terecht, kwam ik tussen honderden jonge mensen in een stad terecht en daar kon ik niet aarden. Het onderwijs was goed, maar de druk die ik ervaarde was heel hoog. Daarom ben ik naar een lager niveau middelbaar onderwijs gegaan, waar de druk veel minder was en ik tussen de gewone mensen kwam. Na de middelbare school ben ik de opleiding voor kleuterleidster gaan doen, maar die heb ik niet afgemaakt. Ik denk dat ik niet volwassen genoeg was om met kinderen te werken. Ik was wanhopig en dacht, wat moet ik nu. Toen ben ik gaan werken in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking, dat heette in die tijd de zwakzinnigenzorg. Daarin heb ik mijn hele leven gewerkt, ook in de jeugdzorg. Door deze mensen met een beperking ben ik als het ware opgevoed, het waren mijn leermeesters!

Tot ongeveer 1970 bleef alles zoals het was, ook in de katholieke kerk. Ik heb mooie momenten meegemaakt in de kerk, niet dat ik het snapte, maar ik was vol verwondering over dat mooie sprookjesachtige gebouw waar van alles gebeurde. In de jaren zestig en zeventig is er veel veranderd. Alles kon ineens, alles mocht, de kerkelijke zuilen brokkelden af en ik ging voor het socialisme en raakte het ‘achterhaalde’ geloof kwijt. Het opgroeien zonder vader had flinke gevolgen en ik ging zoeken, wat niet zonder kleerscheuren verliep.

Uitdagingen nodig en lezen
Als hoogbegaafde had ik uitdagingen nodig, wilde ik dieper op dingen ingaan, uitspitten. Ik heb van alles gelezen, de reis naar binnen, zen, de boeddhisten, de soefi. Een vriend bracht toen een boek van Gurdjieff mee, een Grieks Armeense spirituele en esoterische filosoof (1866-1949). De titel was: ‘Beëlzebubs verhalen aan zijn kleinzoon’. Gurdjieff was de eerste schrijver waarbij ik het idee had, eindelijk een intelligent mens. Op de eerste bladzijde stonden maar drie zinnen. Het boek doet een beetje denken aan ‘De twaalf uren’, geschreven door Jacob Lorber. Ook Ouspensky, zijn volgeling, las ik later. Dat boek liet mij zien dat dingen die ik normaal vond, helemaal niet zo normaal zijn.

Ik kreeg kinderen, en de vader van mijn kinderen was op zoek naar zichzelf en regelmatig kwam hij met een boek thuis. Ik las de boeken van Jozef Rulof, wat ik veel lieflijker vond dan wat ik daarvoor las. Bij hem voelde ik een sterke geestelijke arrogantie. In die boeken kwam de naam Jezus veel voor. Ik woonde in Delft en fietste regelmatig naar mijn moeder. Zij vertelde dat er iets met de koster was. Ik had een band met de koster, hij lette altijd op mij en als ik in een processie geen bloemen had, wij hadden geen tuin thuis, dan bracht hij mij een bosje. Mijn moeder vertelde dat hij zich inbeeldde ziek te zijn. In de boeken van Jozef Rulof had ik gelezen over geesten, over spoken en wat die bij mensen kunnen doen. Ik ging naar de koster en rook in zijn woning een geur die niet fijn was. De koster kwam en ik zag dat het niet goed met hem ging. Hij vertelde dat hij zich niet goed voelde, maar dat niemand hem geloofde. Ik zei, ik wel, want ik zie het aan je. Mijn jongere broer, die nog bij mijn moeder woonde en ook de boeken van Jozef Rulof gelezen had en mooi vond, kende een helderziende. Daar hebben we de koster mee naar toegenomen en toen hij daarvan terugkwam was de koster genezen.

De Lorberboeken
Op een dag kwam ik thuis en op tafel lag een boekje met een juten kaft, wat mijn man had gekocht. De titel was: ‘Woorden van Jezus’. Ik dacht, wat raar, die woorden staan gewoon in de Bijbel, waarom dan een apart boekje. Mijn man zei, moet je kijken, dit is zo bijzonder, Jakob Lorber is een profeet. Mijn man kon ergens heel enthousiast over zijn, maar het beklijfde bij hem niet. Ik pak het op, sla het open en ik lees één zinnetje, welke zin weet ik niet meer. Ik zag dat er allerlei verwijzingen stonden naar de Bijbel, ik kreeg er kippenvel van en wist niet wat ik meemaakte. Ik voelde dat op dat moment mijn leven veranderde! Ik belde de uitgever en vroeg, wat is dit voor een boek. De uitgever vertelde mij over het grote Duitse boekwerk dat in Nederland uit het Duits in het Nederlands vertaald werd. Van hem kreeg ik het telefoonnummer van Francina uit Haarlem om mee te praten. Jan Eijs en Vera Bos hadden toen de leiding over de Lorberstichting. Aan Francina vertelde ik dat ik niet wist wat ik meemaakte. Nou zei ze, ik weet precies wat je bedoelt. We zijn de boeken aan het vertalen. Niet lang erna werden ‘Brieven van Jezus en Abgarus’ en ‘Drie dagen in de Tempel’ in het Nederlands uitgegeven. Ik mocht een tijdje meedoen met vertalen, dan kreeg ik de Duitse teksten die vertaald moesten worden. Op een dag zat ik bij mijn moeder aan tafel een stukje tekst te vertalen, en mijn broer kwam thuis en vroeg mij wat ik aan het doen was. En hij leest het. Later heeft hij mij verteld dat hij het in zich herkende. Het was op de grens dat hij in de criminaliteit terecht zou zijn gekomen, om snel rijk te worden. Maar nadat hij dat gelezen en herkend had, heeft hij daar nooit meer naar getaald! Aziaten zijn stil, spreken vaak niet over dingen. Maar met een blik kunnen wij toch al heel veel uitwisselen. Hij zei toen tegen mij, joh, wat is dit? Het voelt als genade dat dit op mijn, op ons pad is gekomen, waarom mocht ik dit krijgen?

Wat me raakte, doordat ik Hem herkende, was het feit dat ik gevonden was. Wat me stoorde, was dat ik helemaal niet in orde, niet oké was! Wat nu? Het was een worsteling om dingen te doen en te laten, die ik nog niet kon doen. Maar in die beginfase was ik zo vol ontzag voor de enorme wereld die er voor mij openging. Ik heb als kind heel veel gelezen en daar mijn fantasie door ontwikkeld. Dus met het lezen stond ik zelf ook op de maan, schold ik bisschop Martinus uit als hij weer wat uitgehaald had! Ik mocht ook meekijken vanuit de galerij daar! Dat is de ene kant, de andere kant is dat ik heel veel leven in mij voelde, kracht om dat leven plek in mij te geven. Tegelijkertijd voelde ik dat de wereld aan mij trok, al mijn gewoontes. Dat is heel lang moeilijk geweest, terwijl ik me helemaal blij voelde. Ik zocht Lorbergroepen op, omdat ik zo’n behoefte had om met andere mensen te praten en te delen. En te weten dat je gewoon dingen kunt zeggen, zonder dat een ander het gek vindt. Daarnaast heb ik gewoon geleefd, nu weer, ik vind het zo’n gezegende periode in mijn leven dat ik zo terug kan kijken en een soort van wijs ben om dingen aan elkaar te verbinden en los te maken.

Wat heeft het jou gebracht?
Terugkijkend was het allemaal voorbereiding, Hij heeft mij gevonden, Hij heeft me laten weten dat ik gevonden ben. Ik heb Zijn levende Woord in mij opgenomen. Dat is gaan werken, ook als ik er zelf niet bewust iets mee deed. Hij is altijd bij mij, maar ik ben niet altijd bij Hem. Ik heb nog heel veel stomme dingen gedaan. Soms word ik wakker en dan schiet me zo’n stommigheid te binnen, oh! Hij heeft mij apart gezet en Hij helpt mij om dingen in kaart te brengen. Ik denk dat ik door mijn leeftijd de rust heb om ermee aan de slag te gaan. Dat ik in mij meer rust kan vinden en door Hem in mij veel rustiger kan gadeslaan wat er in mij gebeurt en wat ik kan doen.

Op een keer had ik een droom, ik was aan het vertalen en de teksten waren in mij. Toen droomde ik dat ik op de grond zat in een tuintje en daar werkte. Ik zag niet veel, maar toen zag ik de zoom van een rok, een kleed en ik wist: dat is Jezus. Hij kwam bij me staan en ik heb niet eens opgekeken. Hij zei: dit is je tuin. Dit is alles.

Ik heb alles gelezen. Jezus zegt, er komt een moment en dan zullen jullie allemaal verstrooid worden, ieder naar het zijne. Ik zal dan toch niet alleen zijn, maar ik zie het gebeuren. Zelfs onder de mensen die de boeken van Jakob Lorber lezen, zie ik mensen afvallen, kampen kiezen, zelfs daar zie ik polarisatie. Vroeger dacht ik over wat Jezus zei: ‘Ik zal de tijd verkorten, zodat niet ook nog de Mijnen verleid worden’, waar kunnen wij nog mee verleid worden, als we gevonden zijn en Zijn Woord hebben gekregen. Niet met geld en niet met seks. Wij kunnen echter verleid worden door iets wat er zo dicht tegenaan schuurt, dat je bijna zou geloven dat het echt is. Het lijkt zo echt en je wilt het zo graag! Dat is de tegenstander.

Antwoorden die ik door het lezen krijg, bijvoorbeeld over hoe de aarde in elkaar zit. In Aarde en Maan krijg ik antwoorden op vragen die ik nooit gesteld heb. Vragen zijn tekens van geestelijke activiteit. Leer nuchter na te denken, zegt Hij. Antwoorden op vragen die ik heb, krijg ik in dezelfde mate waarin ik lees en wat ik lees verwerk, leer kennen en ook ruimte krijg om het antwoord zelf te vinden. Als ik dat antwoord vind, is dat dankzij Hem, alles doet Hij. Wat ik gevonden heb, beïnvloedt mij. Als de wereld u haat, bedenk dan dat ze Mij eerder haatten. Je ontkomt er niet aan dat je mensen beter gaat zien, beter door hebt. Ik reageer ook anders dan ik vroeger gedaan zou hebben. Een gewetenskwestie is voor mij hoe om te gaan met de waarheid. Al roepen mensen nog zo hard Halleluja, ze zitten niet op de waarheid te wachten. Ik heb wel eens wat gedeeld en als antwoord gekregen, ja, maar dat kan niet! Dat kan wel! Het kan wel, het gebeurt!

Ik ben voorzichtiger geworden in het delen, of ik iemand kan helpen wat oogklepjes af te krijgen. Dat is een gewetenskwestie: is het nu lafheid of niet? Hij waarschuwt er ook voor niet te ijverig te zijn. Ik zie mensen nu ook anders, we zijn prototypes, we hebben lichten, je verlangens, je kwaliteiten, je hebt alles. De mensen zijn of prototypes of niet. Gods vonk is in ons gelegd. Er zijn twee verschillende soorten mensen, juist de prototypes wekken allerlei soorten agressie op natuurlijk. Het is maar goed dat ik God niet ben, want ik zou allang ingegrepen hebben. Hij heeft geduld. De gedachte: ‘Heer, wat is de mens, dat Gij naar hem omziet?’ heb ik vaak. Dan denk ik: ‘Hoe laat je zoveel ellende toe?’ Dan denk ik aan kinderen. Alles raakt gepolariseerd in de wereld, je moet voor of tegen iets zijn. Dat heb ik helemaal niet, ik ben voor de waarheid. Maar ik voel wel veel ergernis soms. Mijn geweten wordt scherper, daarom is bidden en me naar binnen terugtrekken zo belangrijk voor me, dan kan ik me vanbinnen wat herpositioneren. Ik heb een YouTube kanaal geopend en daar dingen uit de Nieuwe Openbaringen op gezet. Ik heb er aardig wat op gezet. In het Engels, omdat Engeland voor mijn gevoel bijna helemaal door de islam wordt opgeslokt. Vooral daar ontstaat een revival, terugkeer naar het christendom. Ze hebben de Bijbel en de instituten, de kerken. Daar moeten dingen verspreid worden. De Heer heeft mij taal gegeven als een van mijn talenten. Ik ben gevonden.

Ik heb borstkanker gehad, daarna ben ik niet meer op dezelfde productiviteit gekomen. Ik voel me even apart gezet door de Heer, Hij heeft veel dingen uit mijn omgeving weggehaald die niet prettig waren en daardoor heb ik een soort rust. Ik wacht tot Hij mij laat weten dat ik verder kan. Ik doe wel dingen, zo maak ik kleding zelf met de hand. Ik ken een Joegoslavische vrouw, Simonel, zij heeft alles van de Nieuwe Openbaringen in het Engels op haar YouTube kanaal gezet, zij spreekt het in. We zijn met zijn tweeën en zij vraagt aan mij, waar zijn die mensen die de Nieuwe Openbaringen kennen, we hebben toch een opdracht?

Een mooie ervaring
Tot slot nog een mooie ervaring van hoe Hij in mijn leven werkt. Mijn vader had een boekenkastje gemaakt (hij was heel handig) en hij had daarin zijn boeken opgesteld, dat was nog met linnen banden, van verschillende kleuren en die ben ik, toen ik een jaar of tien was, allemaal gaan lezen. Ik had twee favorieten, ‘De drie wensen’ en een streekroman getiteld iets als ‘De Pappelhof’. Die boeken had ik ooit mee naar een vriendin en daarna kon ik ze niet meer vinden. Ik heb wel twee keer alle boeken uit dat kastje gehaald en ze er één voor één weer in teruggezet, maar ze waren er niet bij. Precies toen later mijn moeder overleed, liep ik naar dat kastje en haalde ik ze er zo uit!

Tsjêbbe

Wijsheid van God

We moeten soms eerst dingen van onszelf onder ogen zien, voordat we naar de ander wijzen. Elk mens heeft eigenlijk twee kanten en de oude Indiaanse traditie zei altijd: we hebben twee wolven in ons. Het verhaal van de twee wolven luidt als volgt :

De kleinzoon vraagt aan grootvader: "Zijn mensen nou goed of slecht?" En dan zegt de grootvader: "Nou jongen, we zijn beide." Maar de kleinzoon is natuurlijk niet tevreden. Die zegt: "Ja, maar welke van de twee wint er dan?"
En dan zegt grootvader: "Nou, zie het maar als twee wolven die we allemaal in ons hebben. We hebben de zaadjes van liefde, compassie, vergevingsgezindheid en altruïsme, maar we hebben ook de zaadjes van agressie, woede, impulsen, etc. En dat kun je zien als een krachtveld tussen twee wolven."
"Ja, maar welke wolf wint er dan? " vraagt de jongen.
"De wolf die je het meeste voedt."

Aangereikt door Ineke

Deze nieuwe dag is een nieuw begin voor mij. Ik laat al het oude los om ruimte te maken voor het nieuwe.

“Nieuwe vreugde, nieuwe zegeningen, nieuw licht op mijn pad; nieuwe moed, nieuwe hoop, en nieuwe kracht voor elke dag; nieuwe tonen van dank, nieuwe akkoorden van verrukking; nieuwe lof in de morgen, nieuw gezang in de nacht.”
Deze dierbare Unity-hymne doet mijn hart sneller kloppen bij het begin van een nieuwe dag. Dit is het moment om alles in mijn leven wat negatief, ongewenst of onnodig is, los te laten. Het is het moment om te beginnen met nieuwe plannen, nieuwe hoop en nieuwe inspiratie.

Ik begin opnieuw door dank te zeggen voor alle zegeningen de ik heb ontvangen, en door alle oude twijfel en angst los te laten. Ik bekijk oude problemen vanuit een nieuwe en positieve gezichtshoek, en ik wend mij tot God voor “nieuwe moed, nieuwe hoop en nieuwe kracht voor elke dag.”
Alles loslaten schept ruimte voor nieuwe ideeën en geeft me de moed om de nodige stappen te doen om het goede dat op mij wacht te grijpen. God leidt mij op paden van geluk en vrede.

Zie, Ik maak alle dingen nieuw.
Openbaring 21 : 5

Genomen uit 'Dagelijks Woord', nieuwsbrief van de Stichting Unity Nederland.
Uitgegeven in maart 1990,
aangereikt door Bertie

Mijn geliefde kind,

Ik houd van jou.

Ik schiep jou precies zoals je bent. Heb geen kritiek op jezelf, haal jezelf niet omlaag omdat je in je eigen ogen niet volmaakt bent. Dat leidt slechts tot frustratie. Ik vraag je Mij te vertrouwen, telkens één stap, één dag tegelijk.

Rust in Mijn liefde. En wees vrij, wees jezelf. Laat je niet opjagen door andere mensen.

Ik wil je leiden, als je Mij de kans wilt geven. Wees je bij alles bewust van Mijn tegenwoordigheid. Ik geef jou geduld, vreugde en vrede.

Verwacht van Mij antwoorden. Ik ben jouw Vader en Ik vraag jou, laat Mij je leiden. Volg alleen Mij!

Vergeet dit nooit. Luister en Ik zal je Mijn Wil laten weten. Ik heb jou lief. Laat Mijn liefde uit jou stromen. Giet het uit over alles wat je aanraakt. Houd je niet bezig met jezelf – Ik heb de verantwoording over jou. Ik wil jou helpen te veranderen, dat kan Ik haast zonder dat je het zelf merkt. Accepteer jezelf en anderen, eenvoudig omdat Ik jou liefheb.

Wend je ogen af van jezelf. Zie alleen op Mij. Ik leid, Ik verander, Ik maak – als jij er niet voor gaat staan door het zelf te proberen. Ik wil niet strijden met jouw krachtsinspanningen. Je bent een deel van Mij.

Laat Mij jou liefhebben. Laat Mij jou vreugde, vrede en vriendelijkheid geven. Er is niemand anders die dat kan. Zie je dat niet?

Je leeft niet uit jezelf. Het is niet aan jou om gedachten te hebben over hoe Ik jou behandel. Jouw enige opdracht is het om op Mij te letten – alleen op Mij. Let niet op jezelf en niet op anderen. Ik heb je lief.

Worstel niet zo, maar ontspan je in Mijn liefde. Ik weet wat het beste is en Ik zal dat in jou doen.

Stop ermee zelf iets te willen zijn en laat Mij jou maken, zoals Ik jou graag wil. Mijn wil is volmaakt, Mijn liefde is voldoende. Ik zal in al jouw behoeften voorzien. Let op Mij, Ik heb je lief.

Je hemelse Vader

Uit: ‘Zie uw koning komt’, door Frans Horsthuis.
Aangereikt door Hans

Uw Liefde is het grootste oneindige Zijn,
waarin wij, het kleinste, het niets zijn.
En wanneer wij dat kleinste daarin zijn,
en niet meer zeggen, dit ben ik en dat is mijn,
dan mogen wij ongedwongen, vrij,
dat kleine in Uw grootheid zijn.

En eeuwig is er Uw oneindig innige liefde voor ons,
waaruit wij zijn ontstaan.
Zo nietig, in het oneindig zalige van Uw Bestaan.
Nooit gaat U bij ons vandaan, eeuwig zijn wij in Uw zorg.
Niet ik, niet wij, maar U Leeft, in mij in stilte verborgen,
opdat ik, wij, in die nietigheid vrij levend kunnen zijn.

Hoe ben ik, in mijn nietigheid,
toch niet zo klein geweest.
Dank U, liefdevolle Here Jezus, voor Uw liefde,
dank U dat U mij voor altijd in Uw liefde vasthoudt.
Dat U mij, zo nietig als ik ben, toch innig liefheeft,
en ik, in mijn nietigheid, U toch
in mijn hart mag kennen.
Dank U, ik heb U lief.

Ingrid

Op zaterdag 11 juli is Ellen Lagerweij overleden. Niet zomaar, overlijden is voor niemand zomaar. En ook niet plotseling, Ellen was flink ziek.

Wij kennen Ellen ruim meer dan 30 jaar. Meteen bij de eerste ontmoeting was er die klik van vriendschap, was er dat gevoel van ‘familie’. En in al die jaren werd die vriendschap dieper, in ons dagelijks leven en in ons geloof, we hebben veel met elkaar gedeeld. Veel hele fijne dingen, maar ook wel wat moeilijk was, onze lichamelijke ongemakken. Ellen is ons dierbaar. En we weten dat het haar goed gaat. Een paar dagen na haar overlijden kreeg ik heel kort een impuls: ‘Ik ben verlost van alle pijn en moeite en ben hier in de warmte van Gods liefde.’ Het waren geen woorden, het was even een ingeving, zonder woorden, en ik wist direct dat het van Ellen kwam.

We wilden in 'LiefdeRijk' over Ellens overlijden vertellen met een foto van Ellen erbij. Ik dacht aan de foto die ik wilde plaatsen, maar door omstandigheden kunnen we niet bij onze foto’s. Op mijn laptop heb ik nog gezocht, maar niets gevonden. Ik wist het even niet meer. En dan kwam er een appje van Stans, met de foto die ik gezocht had, maar niet kon vinden. Stans kreeg die foto van Gera toegestuurd, en zonder te weten dat ik juist die foto zocht, stuurde Stans die spontaan door naar mij. Dan voel ik in mij, dat is de liefde van onze hemelse Vader, van de Here Jezus, Hij overziet alles en stuurt gewoon even de nodige foto via via naar mij.

En dat is tussen Ellen en ons altijd duidelijk geweest, de Here Jezus leidt ons, geeft ons Zijn liefde en helpt ons. Weet, lieve mensen, het gaat goed met Ellen, zij is in de ware liefde van onze hemelse Vader.

Ingrid

… diep ontroerd …

Ik zeg weleens, de natuur, dat is mijn kerk.
Ja, als ik in de natuur ben, dan voel ik mij heel dicht bij God.
Of ik nou in onze tuin ben, in het veld, in het bos, bij een meer of aan zee,
overal voel ik Gods liefde om mij heen en binnenin me.
Dan ben ik los van al het werelds gewoel.
Het spel van zonlicht, hemelblauw en wolkenluchten vormen een altijd boeiend schouwspel.
Soms voel ik zachtjes de wind. Zijn zachte ruisen in de bomen vormt samen met de zang van vogels en insecten een prachtige symfonie.
En dan de kleurenpracht van bossen en heide, van akkers en weiden, met alles wat daarin en daarop leeft…
Weet jij wel hoeveel kleurschakeringen groen er alleen al zijn,
dat kan toch geen mens hebben bedacht, laat staan geschapen.
En dan te zien, te voelen, hoe alles in de natuur in harmonie op elkaar afgestemd is. Alles heeft een plekje en is dienstbaar aan elkaar en aan het geheel…
Ja, dan weet ik, er is maar Eén Die dat gemaakt heeft, onze Schepper, mijn God.
En het is zó ontroerend mooi en zó overweldigend om me dat steeds meer bewust te mogen zijn, dat mijn hart bijna openbarst van diep ontzag en geluk.
En dan stromen de tranen…

Bertie

Ik lag op een ochtend in bed na te denken over een Lorber bijeenkomst die ik onlangs had bijgewoond. Het ging over vreugde. Het is mijn wens om dagelijks nog meer vreugde te mogen ervaren. Ik sloeg mijn dekbed terug om uit bed te stappen en toen viel mijn oog in een fractie van een seconde op een boekje wat op mijn bed lag, ‘Jezus leeft’ van Sarah Young. Ik dacht, voordat ik uit bed stap kan ik nog wel heel even in het boekje kijken. Ik sloeg het op een willekeurige bladzijde open en het thema was Vreugde, hoe mooi was dat! Ik heb Jezus bedankt voor de ingeving en ben het gaan lezen. Ik vond het prachtig en ben met een dankbaar en vreugdevol gevoel de dag ingegaan. Ja, Jezus leeft!

Mieke

Ina heeft een dochter en die dochter heeft een vriendin die in Eindhoven woont. De vader van die vriendin kon niets meer, en dus moest hij verzorgd worden, maar nergens in Eindhoven was er plaats. Daardoor kwam de vader terecht in een verzorgingshuis in Limburg, waar ze alleen Limburgs praatten. Als Eindhovenaar voelde hij zich daar niet thuis, hij verstond die taal niet en hij voelde zich ook niet geaccepteerd. Dus die vriendin belde Ina’s dochter en vertelde het verhaal van haar vader. Ina’s dochter zei, mijn moeder heeft een vriendin waarmee zij samen bidt. Zal ik vragen of mijn moeder met die vriendin samen gaan bidden, dat jouw vader een plek in Eindhoven krijgt? Toen Ina dat hoorde dacht ze, maar Gerda is er niet, dan zal ik maar bidden voor die vader, hè! Binnen anderhalve week kreeg de vader een plekje in een tehuis in Eindhoven. Die dochter en de vriendin werden daardoor bevestigd in het geloof, en Ina ook. Ze zei, oh, God verhoort mij ook, helemaal niet alleen als jij erbij bent!

Gerda

In elke aflevering van LiefdeRijk vragen wij de lezers of zij wat zij beleefd hebben en daarbij de Hand van onze Hemelse Vader hebben ervaren, met ons in LiefdeRijk willen delen. Deze keer wil ik graag een mooi en bijzonder verhaal met jullie delen.

Normaal gesproken open ik zelden of nooit mijn mail op mijn telefoon en al helemaal niet ’s ochtends na het ontwaken. Maar deze ochtend kreeg ik de impuls om mijn mail te openen. Ik opende mijn mail en dit bericht kreeg ik voor ogen:

‘Beste Ingrid en Jan,

Eerlijk gezegd weet ik niet of u reeds op de hoogte bent van het overlijden van mijn lieve man Frank Peltenburg, zoon van Kees Peltenburg. Frank is vorig jaar na een heel kort en heftig ziekbed overleden.
Medio maart vorig jaar kreeg Frank steken in zijn rug. De klachten namen heel snel toe. Onderzoek wees uit dat hij een zeer grote en agressieve tumor had die uitging van de alvleesklier. Het ziekteproces heeft ongeveer drie weken geduurd. Frank heeft heel veel pijn gehad. Het lukte de artsen niet om de pijn onder controle te krijgen. Frank hield het niet meer vol. Hij is overleden op 16 april.

Toen de pijnklachten begonnen heeft Frank misschien beseft dat hij zou gaan sterven. Ik vond een boekenlegger op zijn werktafel met de tekst: ‘Vertrouw geheel op Mij, wat de tijd ook zal brengen. Ik zal je nooit verlaten’. Frank was er altijd van overtuigd dat er een ‘geestelijk’ leven zou zijn na de dood. In een heel klein kerkje in Frankrijk, waar wij vaak samen zijn geweest, heb ik een kaarsje voor hem gebrand. In het intentie-boek heb ik in het Frans geschreven en gevraagd of God goed voor de ziel van Frank zou willen zorgen. Twee dagen later was het Allerzielen. Ik was toen alweer in Nederland, maar ik wist dat er een dienst zou zijn en dat er voor Frank gebeden zou worden.

Frank las regelmatig in de boeken van Jakob Lorber. Hij praatte er weinig over, maar ik weet dat het voor hem een grote steun is geweest. We zijn nu ruim een jaar verder. In de kast staan nog heel veel boeken van en over Jakob Lorber. Wat zou ik ermee kunnen doen? Ook ontvangt Frank nog post van jullie en ik leg het nog steeds op zijn kamer. Kunnen we dit stopzetten?

Ik hoor het graag.
Renée de Jong’

Het raakte mij direct in mijn hart. Kees Peltenburg kwam indertijd naar onze weekenden en daarnaast bezochten wij hem ook in het hotel waar hij dan verbleef. We hadden een warm contact met hem. Ook nadat hij niet meer naar de weekenden kon komen, hielden wij contact. Toen Kees ouder werd kon hij zelf niet meer lezen, en hij vertelde ons dat zijn zoon Frank hem regelmatig kwam voorlezen uit de boeken van Jakob Lorber en de stukjes Hemels Brood. Zo kregen wij ook contact met Frank. Deze mail schreef ik Renée terug:

‘Lieve Renée,

Dank u wel voor uw bericht over het overlijden van uw man. Het spijt ons te horen dat uw man overleden is, wij wisten het inderdaad niet. Uw bericht ontroerde ons. Wij kenden Frank niet persoonlijk, maar wel zijn vader Kees. Wij wisten van het geloof van Frank door zijn vader. Er was, zoals wij begrepen hebben, een fijn contact tussen Frank en zijn vader ten aanzien van het geloof.

Het toesturen van boekjes e.d. zullen wij stopzetten. Eén van de bestuursleden van onze stichting woont in Den Haag. Zou het u uitkomen dat zij contact met u opneemt en een afspraak met u maakt, om wat er van onze stichting bij u nog aanwezig is aan boeken en ander materiaal op te halen?

Wij geven ongeveer driemaandelijks een Nieuwsbrief uit, 'LiefdeRijk'. Daarin plaatsen wij o.a. bijzondere verhalen. Voor ons is uw schrijven een bijzonder verhaal. Het heeft mij in elk geval ontroerd. Vooral omdat ik 's morgens na het ontwaken de ingeving kreeg mijn telefoon te pakken en mijn mailberichten te lezen. Dat doe ik normaal gesproken nooit zo vroeg op de dag, en al helemaal niet op mijn telefoon. En de eerste e-mail die tevoorschijn kwam was uw bericht. Dat deed mij wat. Daarom wil ik u vragen of u ermee kunt instemmen uw bericht in onze Nieuwsbrief 'LiefdeRijk' te plaatsen.

Wij wensen u alle goeds en liefs en horen graag van u.’

Renée antwoordde daarop het volgende:

‘Lieve Ingrid,

Hartelijk dank voor uw mail. Uw antwoord ontroerde mij ook. Zo bijzonder wat een boodschap kan doen. In de afwikkeling van de vele dingen die er gedaan moesten worden na de dood van Frank, stelde ik het bericht dat ik aan jullie wilde sturen steeds uit. Ik had het gevoel dat het belangrijk was om er veel aandacht aan te schenken, temeer omdat Jakob Lorber, jullie organisatie en de geloofsband met zijn vader, voor Frank zo belangrijk zijn geweest.

Ik denk ook dat de bijzondere boekenlegger met de woorden ‘ik zal je nooit verlaten’ er nu voor mij ligt. Tenminste, zo voelt het en het geeft mij kracht.

Heel bijzonder was ook het sterfmoment van Frank. Hij lag in het ziekenhuis en de zonen van Frank en ik hadden samen een waakschema gemaakt. Het zou volgens de verpleging allemaal niet zo snel gaan. Toen ik ’s avonds laat thuiskwam en het licht in de kamer van Frank aandeed, viel mijn oog op een verlicht vierkant op de muur. Het verbaasde mij en ik keek waar het licht vandaan kwam. Op een hoge boekenkast stond een foto van de moeder van Frank met een zilverkleurige lijst. Een lamp scheen op de lijst en veroorzaakte de weerspiegeling op de muur. Ik keek naar de foto en zag in de ogen van de moeder van Frank de ogen van Frank. Op dat moment belde zijn zoon en vertelde mij dat Frank gestorven was.

Mijn schoonzus, ook Ingrid genaamd, zei later: ‘oh ja, natuurlijk Renée, zijn moeder is Frank komen halen’.

Natuurlijk mag jullie bestuurslid contact met mij opnemen. Ik overhandig alle boeken graag. Het plaatsen van het verhaal mag uiteraard ook. Gelukkig zijn er ook nog spirituele verhalen in deze keiharde wereld.

Renée de Jong’

Op deze mail van Renée heb ik het volgende teruggeschreven:

‘Dankjewel lieve Renée,

Voor je mooie, ontroerende verhaal over Franks overlijden en wat er op dat moment bij jou gebeurde. Dit zijn werkelijk de momenten waarop wij mogen ervaren dat God, het eeuwig ware leven, de oneindig grote liefde, bestaat en er, hoe dan ook, werkelijk verder leven is.

Ik geef aan Mieke van Gijssel door dat zij contact met je mag opnemen. Zij is ons dierbaar en je zult haar mogen.

Gods zegen zij met jou. Ik zou je willen kennen.

Veel liefs, Ingrid’

Zo is het nu goed. Mieke gaat binnenkort Renée bezoeken en we horen vast van Mieke nog wel hoe dit bezoek geweest is. Wat weer een mooie, gezegende gebeurtenis is dit, en zo duidelijk geleid door de Heer Zelf. Prachtig hoe wij samengebracht zijn met zoveel liefde, die Hij voor ons allemaal heeft. Wij zijn Hem hiervoor diep dankbaar.

Ingrid

Op de aarde is er leven en dood. Er wordt wel gezegd, iemand doet dat ‘Op leven en dood’. Dat betekent, dat iemand zijn uiterste best doet om iets tot het beste resultaat te brengen, zo fanatiek, alsof zijn leven ervan afhangt. Het moet lukken.

Dood is een gegeven in ons leven. Veel mensen willen het liefst lang blijven leven. Er zijn inmiddels wetenschappers die eraan werken om eeuwig te kunnen blijven leven. Daar hoeven ze helemaal niet aan te werken, want wij mensen hebben het eeuwige leven, ons leven is eeuwig. Alleen, toch, ergens gedurende onze tijd op de aarde, overkomt ons de dood. Veel mensen denken daardoor dat ons leven met de dood beëindigd wordt. Maar zo is dat niet, er is een verschil tussen dood en dood en er is een verschil tussen leven en dood.

En dat verschil lijkt niet zo ingewikkeld te zijn, leven is er zijn en dood is er niet meer zijn. Er op de aarde niet meer zijn. Maar zo eenvoudig is dat verschil in werkelijkheid toch niet. En in dat opzicht kan de uitdrukking ‘Op leven en dood’ nog een heel andere betekenis hebben.

Jezus Christus heeft ons laten zien dat er geen werkelijke dood is. Hij is op de aarde gekomen om ons de ware liefde te leren en Hij heeft voor ons de eeuwige dood overwonnen. Met Hem samen kunnen wij die dood ook overwinnen. Alleen heb ik het hier niet over de lichamelijke dood, maar over een andere dood, de geestelijke dood. Het verschil tussen dood en dood is dat met het ene de lichamelijke dood bedoeld wordt, en met het andere de geestelijke dood. Mensen hebben het in zich te willen leven, dat is de natuurlijke situatie, want het ware leven in ons is het eeuwige leven van onze Schepper. Mensen willen niet dood. Maar veel mensen kennen dat verschil niet. Ons leven is niet materieel, wij leven in een materieel lichaam, maar de materie is ons leven niet. God, onze Schepper, is ons ware leven en dat leven is geestelijk, zonder een materieel lichaam zoals wij dat tijdelijk op de aarde hebben.

De dood, zoals de meeste mensen die op de aarde kennen, is niet de werkelijke dood, is alleen de overgang van ons persoonlijk besef te leven naar de geestelijke sferen van bestaan, die in onze Schepper aanwezig zijn. Maar zowel op de aarde als in die geestelijke sferen is er de geestelijke dood. Het verschil is, dat het ene de geestelijke dood is en het andere het geestelijk leven. En hoewel alle mensen op de aarde leven, zijn er toch veel die eigenlijk dood zijn, geestelijk dood zijn. Zie, de Here Jezus leert de mens wat het ware geestelijke leven is, dat deed Hij toen Hij op de aarde was en nu nog altijd, Hij is dat ware geestelijk Goddelijke Leven. Het werkelijke leven, ons werkelijke leven, is de Macht en Kracht van Gods Liefde, de ware, onvoorwaardelijke, onbaatzuchtige liefde, waaruit de grootste wijsheid voortkomt. En de Mens Jezus Christus heeft die Macht en Kracht gekregen en is in alle mensen Levend aanwezig, ons leven.

En nu is het voor alle mensen eigenlijk heel eenvoudig om tot dat eeuwig ware leven te komen, het ware leven dat werkelijk volkomen gelukzalig is, en waar eeuwig oneindig geen dood is. Dat leven is Jezus Christus, Die in waarheid die liefde Levend in ons is. En wij leven werkelijk op het moment dat wij die liefde die Jezus in ons is, aannemen. En het mooie daarbij is, dat je in alle eenvoud in je hart gewoon met Hem kunt spreken, Hem kunt vragen jou of iemand anders te helpen met wat dan ook, en wanneer jij je dan aan Zijn hulp overgeeft, komt het helemaal goed.

Ingrid

Beste God

U bent voor mij net een vriend. U bent niet iets hogers. Ik praat met u alsof u mijn vriend bent.

Robbert, 12 jaar

Uit: Hoe ziet de hemel eruit, God?
Nog meer kinderbriefjes aan God
Adelheid Utters-Adam
Aangereikt door Bertie

Goddelijke orde is werkzaam op allerlei terreinen van mijn leven.

Wanneer we aan goddelijke orde denken, denken we dan uitsluitend aan wat wij als orde beschouwen? Of kijken we verder en denken we bij orde aan dingen in wijder verband?
Hoe we orde ook ervaren, we kunnen er zeker van zijn dat óndanks alle schijn van het tegendeel, Gods volmaakte orde altijd in ons leven en dat van onze dierbaren aan het werk is.

Als we ooit bewijzen menen te zien van het tegendeel, laten we dan bevestigen: goddelijke orde. Het uitspreken van die bevestiging maakt nog niet dat orde als bij toverslag verschijnt. Maar wel maakt het bevestigen van orde dat onze kijk verandert op de gebeurtenissen die plaatsvinden en zo zijn we beter in staat om het goede te zien dat in alle omstandigheden verborgen ligt.
Goddelijke orde is werkzaam op alle terreinen van ons leven. Wanneer we dit als waarheid erkennen, kunnen we er zeker van zijn dat wij en onze dierbaren nooit gescheiden kunnen worden van Gods volmaakte orde.

Indien gij kunt, antwoord mij, maak u tegen mij op, stel u te weer.
Job 33 : 5

Genomen uit 'Dagelijks Woord', nieuwsbrief van de Stichting Unity Nederland.
Uitgegeven in maart 1990,
aangereikt door Bertie

Als je beseft
dat God overal is
hoef je niet
krampachtig te zoeken.
God is in je vallen,
maar ook in je opstaan.
God is in je dromen,
je verdriet,
je ontmoetingen
met de ander
en je zelf.
Waar je ook bent
en wat je ook doet,
nooit ben je alleen,
want God is bij je,
je levensweg lang.

Elise van der Woude

Genomen uit 'Dagelijks Woord', nieuwsbrief van de Stichting Unity Nederland.
Uitgegeven in maart 1990,
aangereikt door Bertie

Het verblijf op de materiële aarde in een materieel lichaam heeft voor ieder mens een andere werking op de wezenlijkheid van zijn ziel, ten aanzien van zijn besef te bestaan en het besef van de oorsprong van zijn leven. Dit heeft te maken met de verschillende elementen waarmee de ziel van een mens is opgebouwd en hem tot de unieke persoonlijkheid heeft gemaakt, in een materieel lichaam op de materiële aarde. En vanuit die persoonlijkheid gedraagt hij zich.

Ik ben het, Die ieder mens zijn unieke persoonlijke mens-zijn gegeven heb. Geen mens heeft daar een eigen inbreng in gehad. Zoals hij door Mij geschapen is, lang voordat hij, die unieke mens die hij persoonlijk is, op de aarde gekomen is, de materiële en de geestelijke aarde, heeft ieder mens van Mij zijn bestaan gekregen, dan nog levend zonder het eigen besef te bestaan en zonder Mij, zijn Schepper, te kennen. Reeds lang is het Mijn verlangen dat ieder mens in het eigen besef te bestaan, Mij zou leren kennen. En daartoe schiep Ik hemel en aarde, zowel materieel als geestelijk, zodat de mens op die aarde, eerst in de materie op de materiële aarde, maar vervolgens op de geestelijke aarde, zich van zijn bestaan bewust zou worden en Mij in die bewustheid van bestaan zou leren kennen, naar Mijn waarheid, Mijn onvoorwaardelijke, onbaatzuchtige liefde en Mijn daaruit voortkomende wijsheid.

Het is vooralsnog anders gelopen. Niet alle mensen hebben Mij, Jezus Christus, levend in hen aanwezig, zoals bedoeld leren kennen. Evengoed is dat tot in de eeuwigheid nog altijd mogelijk. Wat voor ieder mens van belang is om te weten, is dat ieder mens, met wat hij wel of niet goed doet, de mens is zoals Ik hem geschapen heb, met zijn eigen unieke mogelijkheden en onmogelijkheden. En belangrijk is het om te weten, dat geen mens zich erop kan beroepen zelf iets goed te hebben gedaan, zich erop kan beroepen zelf rijkdommen te hebben verworven, of teleurgesteld zou mogen zijn omdat hij arm is, weinig kan, te maken heeft met ziekte of oorlog. Want Ik heb hem geschapen zoals hij is. En in de vrijheid die Ik de mens gegeven heb gaat het erom, Mij, levend in hem, naar waarheid, naar onvoorwaardelijke, onbaatzuchtige liefde en haar wijsheid, te leren kennen. Het gaat om niets anders dan dat.

Wat de mens zich ook voorhoudt om op de aarde te willen bereiken, te willen hebben, te willen maken, het is alleen mogelijk doordat Ik hem de vrijheid gegeven heb en in die vrijheid kan de mens die keuzen maken. Maar welke keus een mens ook maakt, het kan alleen door de levenskracht die ieder mens uit Mij in waarheid onvoorwaardelijk en onbaatzuchtig krijgt. Dat is uit Mijn oneindig grote eeuwigdurende liefde. Zalig degenen die ten diepste begrijpen waar het om gaat.